This is the "Zandhonger" form. To create a page with this form, enter the page name below; if a page with that name already exists, you will be sent to a form to edit that page.
Zandhonger is het verdwijnen van Zandplaat, Schor en Slik (landvorm) langs de Nederlandse kust door een veranderde waterhuishouding. (bron:wikipedia)
De aanleg van de afsluitdijk en de stormvloedwaterkering in de Oosterschelde hebben de waterhuishouding in de Waddenzee en de Oosterschelde beïnvloed. Het dagelijkse getijvolume dat door de zeegaten stoomde is door de ingrepen afgenomen, met als gevolg dat er minder zand vanuit zee meegevoerd wordt door de zeegaten. Deze veranderende zandhuishouding leidt tot nieuwe evenwichten die decennia kunnen duren. De meest zichtbare veranderingen zijn het verdwijnen van de droogvallende platen en verschuiven en verondiepen van geulenstelsels.
Naast het blokkeren van het zandtransport vanuit zee naar de kust wordt zandhonger bij de Oosterschelde ook veroorzaakt door een kleiner getijverschil achter de stormvloedkering. Het kleinere verschil tussen hoog- en laagwater leidt op zijn beurt tot minder waterverplaatsing waarvoor rond de stormvloedkering minder diepe geulen nodig zijn. Zand dat dus eventueel onderweg is vanuit zee naar de kust bezinkt in de niet meer functionele diepe punten van de geulen. De hooggelegen platen worden minder overspoeld waardoor de opbouw met sediment stagneert, terwijl de plaatranden meer aangetast worden door de windgolven en lokaal eroderen. Dit zand verdwijnt naar de diepere delen van de geulen.
De waterhuishouding en de zandhuishouding in en om de Waddenzee is veranderd na het aanleggen van constructies om de kusterosie v
an Noord-Holland en de Waddeneilanden tegen te gaan. Dat begon in 1750 met de Helderse Zeewering.
Toen de afsluitdijk in 1933 aangelegd was, was de Zuiderzee veranderd in het IJsselmeer zonder getij. Het veranderde getij en de waterhuishouding van het westelijke Waddenzee zorgde voor een zandvraag (zandhonger) om te komen tot een nieuw evenwicht. Zand vanuit de buitendelta’s wordt naar het ondiepe Wad getransporteert. De cyclus van geulveranderingen aan de kop van de Waddeneilanden en de erosie van strand- en vooroever suppleties door Rijkswaterstaat zorgen voor aanvoer van zand naar de Waddenzee, maar een nieuw evenwicht heeft zich nog niet ingesteld.
In 2006 promoveerde Edwin Elias op een (historisch) onderzoek naar de bodemveranderingen in en om de waddenzee. In een interview deed hij de volgende uitspraken.
Ondanks dit alles maakt Elias zich geen zorgen. "Nederland heeft een enorme reserve aan zand in de Noordzee", zegt hij. Uit zijn onderzoek blijkt bovendien dat je dit zand ook kunt lozen bij de Razende Bol, een grote zandplaat voor Texel. Het zand dat je daar dumpt, stroomt linea recta de Waddenzee in. "Het grote voordeel is dat je dan nauwelijks hoeft te varen met zandzuigers."
Oostelijke Waddenzee
In de oostelijke waddenzee wordt zandhonger veroorzaakt door de bodemdaling, veroorzaakt onder andere door gaswinning, en zeespiegelstijging. Maar ook op langere termijn zal zeespiegelstijging leiden tot een nieuw evenwicht. Als er onvoldoende zand beschikbaar komt, zal dit leiden tot het verminderen van het intergetijdegebied. Zandbanken en wadplaten vormen een belangrijke schakel in het ecosysteem van de Waddenzee. Veel wadvogels zoeken hier tijdens eb naar voedsel. Overstroming van de wadplaten houdt in dat er korter naar voedsel gezocht kan worden. Niet iedere plaat is even interessant voor vogels. De zandplaten met het meeste bodemleven trekken de meeste vogels aan. Zandplaten die aangroeien bevatten meer bodemdieren dan afkalvende zandplaten. Het is moeilijk te zeggen wat er met de Waddenzee gebeurt als de zeespiegel stijgt, maar het evenwicht tussen zand en water zal anders komen te liggen.
Als de zeespiegel stijgt, of de wadbodem daalt door gas- of zandwinning, dan versnelt de aanzanding. Deze 'zandhonger' van de Waddenzee wordt gestild met zand van de Noordzeekust van Texel en Noord-Holland. Er is voldoende zand in het waddengebied om de zeespiegelstijging te volgen, op twee plaatsen na. Bij het Marsdiep in het westen en de Eems-Dollard in het oosten zal meer zand en slib verdwijnen dan er bijkomt. De kwelders langs de waddenkust lopen voorlopig geen gevaar. De opslibbing van de vastelandkwelders is 130 tot 180 centimeter per eeuw, bij de eilanden 30 tot 80 centimeter per eeuw. Maar als de zeespiegelstijging gepaard gaat met meer wind en hogere golven lopen de kwelders wel vaker onder. Door de zandhonger is er ook meer erosie bij de koppen van de eilanden. Er zijn dus meer zanddsuppleties nodig. Deskundigen denken dat de Waddenzee in staat is om een zeespiegelstijging van 20 tot 60 centimeter bij te houden. Het wordt een probleem als de zeespiegelstijging 85 centimeter of meer wordt, in combinatie met meer storm. Dan zullen de droogvallende platen in de Waddenzee verdwijnen.
Bronnen en meer informatie:
Zandhonger Oosterschelde: een langzaam proces van afbraak van integetijdengebied in de Oosterschelde.
Sinds de aanleg van de stormvloedkering in de jaren ’80 stroomt er minder water in en uit de Oosterschelde. De kleinere hoeveelheid water in combinatie met de relatief grote getijdengeulen heeft geleid tot een afnamevan de stroomsnelheid. Het water heeft daardoor onvoldoende kracht om sediment te verplaatsen van de geulen naar het intergetijdengebied.
Bij storm spoelt er echter wel zand van het intergetijdengebied in de geulen. De afbrekende krachten werken dus nog wel, maar de opbouwende krachten niet en hierdoor is het evenwicht verstoord. Het is dus niet zo dat de geulen in de Oosterschelde actief ‘trekken’ aan het sediment van platen en slikken.
Door dit verschijnsel worden deze gebieden en hiermee het voedselgebied voor vogels steeds kleiner. De zandhonger bedreigt niet alleen de natuur, maar beperkt ook de recreatiemogelijkheden: er is bijvoorbeeld minder gebied voor wandelen en sportvisserij. Daarnaast is de veiligheidsfunctie belangrijk: het voorland en de zandplaten dempen op een natuurlijke manier de golfslag op dijken. Hierdoor hoeven deze minder vaak en minder zwaar te worden versterkt. Anno 2008 schat men in dat het verdwijnen van de zandplaten zo versneld verloopt dat de geplande versterking van dijken in 2050 waarschijnlijk zo'n 20 jaar eerder moet plaatsvinden tegen een geschatte waarde van 260 miljoen euro.
Vogels
De Oosterscheldekering verstoort het natuurlijke proces waarbij zand vanuit de zee door de getijdebeweging (waterbeweging) toegevoegd wordt aan de Oosterschelde, terwijl door golfslag zand wel wegspoelt naar dieper gelegen gedeelten van de (vaar)geulen. Het verdwijnen van de zandplaten beperkt de voedselvoorziening van vogels. Het is te verwachten dat de populaties van slikgebonden wadvogels (voornamelijk steltlopers) in deOosterschelde kleiner worden. De zandhonger verslechtert de levensomstandigheden voor vogels op de volgende manieren:
Proefprojecten om zandplaten te herstellen
Proef Galgeplaat (2008)
Rijkswaterstaat onderzoekt sinds 2008 de effecten van mogelijke maatregelen. Hierbij is zand (vanuit zee of de diepere geulen) naar de zandplaten gebrac
ht, waarbij het aangebrachte zand tegen erosie te beschermd wordt met bijvoorbeeld kunstmatige oester-riffen. De onderzoeksvragen die hierbij spelen hebben betrekking op het eroderen van het zand; het herstel van het bodemleven in verband met het fourageren van vogels; de effecten op de bestaande natuur, de visserijsector en andere gebruiksfuncties.
Op de Galgeplaat is een cirkelvormige suppletie uitgevoerd door 130.000 m3 zand uit een vaargeul te storten op de Galgeplaat. De ontwikkeling van deze proefsuppletie in de vorm van naar het zuiden hellende 'pannekoek'met een diameter van 500 meteren wordt voor een periode van 3 jaar gevolgd. Omdat het bodemleven terplaatse is vernietugd is worden zowel het herstel van het bodemleven als morfologie van de suppletie gevolgd.Proef Galgeplaat(2008)
Nabij Val is een plaat voorzien van een strekdam die opgebouwd is uit matrassen van schelpen voor de aangroei van o.a. oesters. Hierbij wordt onderzocht of plaat hiermee gestabiliseerd is en of zand wordt ingevangen. Door de vestiging van oesters in de schanskorven zal de stabiliteit vergroot worden.
Proef Schelphoek (2011)
Bestrijding zandhonger in combinatie met de versterking van de Oesterdam
Vanaf 2012 is de glooiing van de Oesterdam versterkt en aansluitend is er in 2013 bij de Oesterdam zand aangebracht om de waterveiligheid te vergroten en het verschijnsel 'zandhonger' rond de dam tegen te gaan. Rijkswaterstaat, Natuurmonumenten en de provincie Zeeland tekenden op 14 april 2011 een convenant om deze praktijkproef uit te gaan voeren. Staatssecretaris Atsma (Infrastructuur en Milieu) heeft hiervoor € 2,4 miljoen vrijgemaakt op een projectbegroting van € 3,5 miljoen. 'Waterveiligheid en natuur versterken elkaar bij deze praktijkproef in de Oosterschelde. Een innovatieve aanpak waarmee Nederland met haar kennis over deltatechnologie voorop blijft lopen', aldus Atsma.
Rijkswaterstaat en het waterschap hebben in 2012 de dijk van de Oesterdam versterkt. Deze werkzaamheden worden gecombineerd met de praktijkproef waarbij het gebied vlak vóór de Oesterdam over een lengte van 2 kilometer wordt opgehoogd met ruim 300.000 kubieke meter zand. Hierdoor worden de effecten van de 'zandhonger' minder en wordt de golfslag op de Oesterdam gedempt. Hierdoor is de dam waarschijnlijk 20 jaar later aan een grote opknapbeurt toe.
Innovatie
Het motto van de praktijkproef bij de Oesterdam is 'Natuurbouw voor veiligheid, natuur en recreatie'. Het is een voorbeeld van een project waarbij naast het verhogen of versterken van dijken ook gezocht wordt naar een manier om op een natuurlijke wijze de waterveiligheid te vergroten. Door slim te combineren kunnen de noodzakelijke werkzaamheden goedkoper uitvallen. De leerervaringen die bij de proef worden opgedaan kunnen worden benut bij vergelijkbare werkzaamheden in de toekomst.
Bronnen: